Le Havre, Unesco-Werelderfgoed waardig - All kinds of everything

Le Havre, Unesco- Werelderfgoed waardig

Le Port de Normandië is de verbinding tussen twee Normandische departementen, Seine Maritime en Calvados over de Seine . Richting zee kijk je op de grote containerterminal en de petrochemische installatie van de haven van Le Havre. Op het eerste gezicht niet uitnodigend maar deze grootste stad in Normandië is in werkelijkheid een verborgen parel, een bezoek waard. De stad is niet gedomineerd door industriële wildgroei. In september 1944 werd bijna 80% van de stad vernield door bombardementen maar dankzij twee radicaal totaal verschillende architecten kunnen we nu genieten van een aangename stad die soms zelfs een provinciaal dorpskarakter heeft. De mensen van Le Havre spreken niet over een stad die na WOII is gereconstrueerd maar wel herschapen is.

Architectuur.

Reeds in 1945 gaf het “ Ministère de la Reconstruction et du Logement” groen licht voor de wederopbouw. De Franse architect Auguste Perret stapte in het project. Vanaf het gebied rond het stadhuis tot aan de zee creëerde hij wijde boulevards en appartementsblokken. Zijn materie was voornamelijk beton. Perret was echt zot van beton en een pluspunt was ook dat het een goedkope materie was. In de behoeften voorzien maar zonder grote ingrepen. Beton is mooier en nobeler dan natuursteen was een van zijn citaten. Met snelle bouwmaterialen zoals geprefabriceerde elementen en beton ging hij aan de slag. De Rue de Paris en Avenue Foch zijn prachtige voorbeelden van zijn werk. In de appartementen plaatste hij neoclassicale zuilen in beton en de meeste ramen komen tot op de grond. Het stadhuis heeft een extra toren van 17 verdiepingen en is één van zijn paradepaardjes. Het centrum geeft een gevoel van ruimte en gezelligheid en kreeg met reden een Unesco- Werelderfgoed benaming. In 2005.

De Église St. Joseph is in mijn ogen zijn paradepaardje. Misschien omdat het juist over mijn leuk hotel in Le Havre gelegen was en ik het drie dagen mocht aanschouwen. Het was ook Perret zijn laatste groot werk. De bouw begon in 1951 maar werd pas voltooid in 1957 toen Perret reeds overleden was. Ook deze kerk is van gewapend beton, heeft een zodanig originele vorm dat het als een vuurtoren over de stad en haven uitsteekt. Men gebruikte 700 ton staal en 50.000 ton beton voor het gebouw van 107 m hoogte. De glasramen waren een idee van ene Marguerite Huré. Zij liet een totaal van 12.768 kleurglasramen verwerken in de kerk. Haar basis waren zeven kleuren: voor de oost en noordzijde is blauw de hoofdkleur voor holle tinten, terwijl voor zuid en west een meer zacht oranje werd gebruikt om levendige en schitterende effecten te krijgen. De opbouw gaat van somber beneden naar meer helder om boven uit te komen met een bijna doorschijnend effect. Het altaar staat centraal onder de gotisch aandoende lantaarntoren en alle stoelen in dit gedeelte zijn mooie fauteuils zoals in een theater. Over het stadhuis is er een Perret appartement dat bezocht kan worden mits voorafgaande boeking. Je komt terecht in de wereld van 1950 in dit volledig ingerichte appartement. (L’Appartement Témoin).

De andere architect begon er wat later aan en deze man, de Braziliaan Oscar Niemeyer, vinden we terug dicht tegen de Plage waar hij Le Vulcan creëerde. Buiten dat hij ook beton gebruikte is hij in fel contrast met Perret. Geen rechte lijnen maar vooral bochtig werk in witte beton. Le Vulcan is een cultureel centrum en gaat naadloos over in de grote bibliotheek. Beide gebouwen zijn verbonden met loopbruggen die van bovenuit gezien een vredesduif als constructie hebben.

Een mooi zicht op Le Vulcan en de St Joseph kerk heb je vanop de brug over het Bassin du Commerce.

Kunst.

Het MuMa of Musée Malraux is een bekoorlijk gebouw van glas en staal aan de zeeboulevard. Na het Musée d’Orsay is dit museum de belangrijkste collectie van impressionistische kunst. Le Havre is ook nauw verbonden met Claude Monet, die hier een deel van zijn leven doorbracht. Hij ging ernaar school en ontwikkelde hier zijn talent, eerst met tekeningen, later onder invloed van Eugène Boudin die uit het nabijgelegen Honfleur kwam, ging hij zich toeleggen op buitentaferelen. Contact met zee en licht werd een handelsmerk. Monet had een grote affectie voor Le Havre en schonk aan het museum in 1910 drie grote werken, waaronder Effet de Brouillard ( het Londens Parlement in de mist).

Het museum heeft ook veel werken van Boudin, Gauguin en andere impressionisten. Recent opende er een tijdelijke tentoonstelling die loopt tot eind september 2026, over “Monet au Havre”. Een collectie over zijn periode in Le Havre met ook veel tekeningen en zelfs karikaturen.

Niet ver van het museum staat er een installatie die werkt volgens het principe van een periscoop. Het is een ronde spiegel op 7, 14m hoogte. Je ziet het beeld dat Monet schilderde vanuit zijn hotelkamer aan de overkant 1872: Impression Sunrise. Nu zie je de weerspiegeling van het huidige havenlandschap.

Deze installatie maakt deel uit van de werken” d’Un été au Havre”. Dit begon in 2017 toen de stad en de haven hun 500-jarig bestaan vierden. Hedendaagse kunst als evenement op openbare plaatsen. Kunstenaars van overal gingen op hun eigen manier de stad interpreteren via kunst, erfgoed en cultuur. Er komen er elk jaar bij en sommige stukken blijven in de loop der jaren staan als permanente collectie. Enkele zijn al specifiek voor de stad en onlosmakend. Voorbeelden zijn de Catène de Containers, een kleurrijke opstapeling in boogvorm van containers, die het belang van Le Havre als containerhaven onderstrepen of de vele spiegels op het voorplein van de Cathédrale Notre Dame, die je een speciale kijk geven op het gebouw.

Haven en Plage.

Het havengebied van Le Havre telt verschillende dokken. Sommigen hebben nu een andere invulling. De Vauban Docks, een historisch, industrieel complex van pakhuizen is sinds 2009 een winkelcentrum met restaurants. Aan het Bassin de la Manche is de vissershaven gelegen , met aan wal de “Halle aux Poissons”, een vismarkt ook gebouwd in de stijl van Perret. Tot voor kort was hier ook een ferryterminal naar Portsmouth maar Brittany Ferries stopte recent de overvaarten. Verder richting baai van de Seine worden de dokken en kaaien immens met eerst de petroleumterminal om te eindigen aan de grootste containerhaven van Frankrijk. De commerciële haven kan je bezoeken met een 1u 30 min durende rondvaart met de Vedettes Baie de Seine. De boot vertrekt op geregelde tijdstippen vanuit de Port de Plaisance en er is live commentaar over de te volgen route. Op onze rondvaart hadden we geluk om één der grootste containerschepen ter wereld te ontmoeten: De CMA CGM Champs Elysees vaart onder Franse vlag en is 399,90 m lang. De capaciteit van het schip is 23.112 TEU (TEU is Twenty Foot Equivalent Unit- een standaardzeecontainer is 20 voet of ca .6 meter). Het schip vaart op vloeibaar aardgas.

De Port de Plaisance is de scheiding tussen de dokken en de Plage, een bijna 2 km lang strand met kasseien en een aangename boulevard. Het strand gaat verder tot de buitenwijk Sainte-Adresse, waar nog elegante Belle Époque villa’s zijn en hier verbleef ook Monet.

Lekkere tips.

Le Havre is ook op eetgebied een stad Frankrijk waardig. We vernoemden reeds de vismarkt en niet ver van de aantrekkelijke Eglise St. Joseph kom je de Centrale Hallen tegen, een complex van rond de 20 winkels, met een sfeer waar het precies altijd Kerstmis is. Je kan dagelijks kuieren tussen de verse voeding van fruit en groenten tot vlees, vis en majestueuze kazen.

Om te eindigen nog enkele eetgelegenheden, allen kleinschalig met een (h)eerlijke keuken en elk zijn specialiteit.

Le Bouchon Normand, Rue Louis Brindeau. Lokale streekkeuken.

Taverne Paillette, Rue George Braque: specialiteit vis en zeevruchten schotels.

Monsieur Auguste: Place de l’Hotel. Vernoemd naar Perret, de architect. Heerlijke salades en eigen ijs.

Chez André, Rue Louis Philippe. Gedurfde fijne keuken met lokale producten.

Slaaptip: Hotel Vent d ‘Ouest. Gezellig Familiehotel met zicht op de iconische kerk.