Interview Klaas over solo-album ‘Tijd voor mij’: Ik wou mezelf als schrijver, performer en muzikant uitdagen
| “KLAAS”, dat is Klaas Delrue, de zanger en frontman van Yevgueni. Onder niets meer of minder dan zijn voornaam wil hij in 2026 nog eens solo van zich laten horen.
Vandaag verschijnt het solo-album ‘Tijd voor mij’. Dat is bewust een ‘klein plaatje’ geworden. Denk dus aan intieme, broze, breekbare songs zoals ze hier en daar wel eens op een Yevgueni-album of optreden te horen zijn. Maar dan ook zoveel mogelijk solo opgenomen en zelf ingespeeld. Vertrekkend van de talenten en beperkingen van de maker. En vervolgens sober en deskundig ingekleurd, gearrangeerd en geproducet door muzikale duizendpoot Willem Ardui.
KLAAS koos deze keer (in tegenstelling tot zijn vorige solo-avontuur in 2014) voor het Nederlands. Om de eenvoudige reden dat deze plaat zo persoonlijk mogelijk moest worden. “Tijd voor mij” mag je op die manier opvatten. Maar ook als een zeer schaars goed voor de vader van intussen 9- en 7-jarige dochters. Na “het grote geluk” in 2016 (dat voor alle duidelijkheid verder duurt) kwam met het vaderschap ook een zoektocht naar evenwicht, naar (tijd voor) zichzelf, naar een plek om te schrijven, naar balans tussen het artiestenleven en de schoolpoort, enz… Tel daarbij nog eens een pandemie, een midlife en een stukje onverwerkt verleden, en je begrijpt waarom dit album uitdrukkelijk introspectief, uitzonderlijk eerlijk, en zelfs therapeutisch klinkt.
Op de hoes kijkt de 17-jarige KLAAS je half ernstig, half glimlachend in de ogen. Een 17-jarige die een paar maanden eerder zijn eerste drie akkoorden leerde op de achtergelaten gitaren van zijn oudere broer. Er is daarna eigenlijk nooit nog een ander plan geweest dan muzikant worden. Frontview Magazine had een tweetal weken voor de release een gesprek met Klaas in solo modus. |
Vanwaar de switch van Yevgueni naar Klaas?
“Voor mij voelt het niet echt aan als een switch, het is de bedoeling dat de 2 naast elkaar blijven bestaan. De intrinsieke behoefte om een keer zonder de kracht en zonder de sound van de band een ander soort liedjes te schrijven. Een project waarmee ik mezelf méér schrijver kan voelen en kan noemen. Naar uzelf en naar uw omgeving toe, blijven geloven dat je in de eerste plaats een artiest bent, jezelf gerust stellen en overtuigen ,dat is de inzet van dit project. Ik wou mezelf als schrijver, als muzikant en als performer uitdagen. Het moment is nu gekomen. Als je nog iets wil leren en in mijn geval, beter worden op uw instrument, dan moet ge er nu wel aan beginnen.”
Waren de Yevgueni bandleden misschien toch onrechtstreeks betrokken?
“Ik wou de plaat absoluut alleen maken en het vormelijk absoluut gescheiden houden van de band, weliswaar met een producer die verschillende instrumenten kon bespelen.
De optredens ga ik helemaal alleen doen. Bij de band voelde ik me absoluut op mijn gemak, maar omwille van het midlife-gegeven begin je op één of andere manier spijt te krijgen van die luiheid.”
Uw verhaal achter de albumtitel ‘Tijd voor Mij’ is…
“Ik wou het gevoel uitlokken van ‘het is nu aan mij en niet met de band’. Er zijn tegelijkertijd veel dingen veranderd in mijn leven. Zo ben ik laat vader geworden. Ik heb eigenlijk mijn jeugd kunnen rekken tot mijn veertigste en dan word ik geconfronteerd met een leefsituatie die letterlijk op zijn kop staat. Er komt plots meer planning aan te pas bij het schrijven, bijvoorbeeld nadat de kinderen naar school zijn. Zo vond Nick Cave ook een soort 9 to 5-achtige flow. Tom Waits hebben ze ooit achter een bureau gezet om aan een soundtrack verder te werken, waarmee hij maandenlang achterstond.
Het album is een tijdsdocument geworden, blikt heel fel en ver terug, maar het is wel op één moment geschreven en het gaat allemaal een beetje over wat er mij toe bracht om dit te doen. In die zin is het bijna een conceptplaat.”
In de perstekst wordt u beschreven als een ‘bedroom singer’.
“Alles begint altijd als een klein lied op mijn slaapkamer. Het oergevoel en het moment waarop ik artiest geworden ben, is wanneer ik de eerste drie liedjes in het grootste geheim geschreven had. Je wil eigenlijk dat niemand dat weet totdat je ondervindt dat het goed is. Je hebt immers andere mensen nodig om te weten dat het goed is. In het begin een vicieuze cirkel, je houdt dat heel strak geheim, maar je zoekt eigenlijk een veilig publiek om dat te testen. Als student was dat voor mij tijdens een kotfeestje met zo’n 10 à 12 mensen. Als je ziet en aanvoelt hoe een eigen nummer bij de mensen binnenkomt, dat is net het oergevoel waarvoor je artiest geworden bent. Met deze plaat ga ik tijdens de eerste 4 à 5 concerten dichtbij dat gevoel komen. Vandaar dat ik de concerten intiem probeer te houden en die slaapkamersfeer tracht mee te nemen op het podium.”
Ook een cover op het album, ‘De Kinderballade’ van Boudewijn de Groot.
“Ik heb bewust een cover gekozen die paste bij het geheel en het verhaal aanvult. Onder artiesten is het een bekend en geliefd nummer. dEUS coverde het ook ooit. Het is toevallig ook het allereerste nummer dat ik van buiten leerde en meezong. Het typeert mijn achtergrond als artiest en mijn opvoeding thuis. Ik zong het nummer mee op het verzamelalbum ‘Zing je Moers taal’(een verzamelalbum uit 1976 om de Nederlandse muziek te promoten), het was het eerste nummer op kant B. Het was iets te kleinkunst-achtig om het met Yevgueni te coveren.
In het originele nummer is het een verteller die over een jongen en een meisje vertelt. Mijn idee was om de jongen over het meisje te laten zingen en vice versa.”
Sarah Green (ex-Portland) mocht vocaal haar steentje bijdragen op deze cover, wat een naadloze blend oplevert van jullie stemmen.
“Voor de coronaperiode was er al het idee om samen met Sarah iets uit te brengen. Ze is eveneens opgegroeid met muziek van Boudewijn de Groot. De samenwerking was snel beklonken.
Het nummer dateert uit 1976, tevens mijn geboortejaar. Dat heb ik achteraf pas ontdekt. De release van het nummer was eind maart ’76, en mijn nieuwe plaat zal nu ook uitkomen eind maart, zo’n 50 jaar geleden dus. Wat mezelf betreft, zal ik de 2e juli exact 50 zijn.” (lacht)
In het nummer ‘Koelkast’ staat ons ‘denken denken’ versus de dieren, die zich helemaal niets aantrekken.
“We stoefen soms met ons denken, dat ons onderscheidt van de dieren. Maar als je de huidige wereldsituatie aanschouwt, zijn we niet beter af dan de dieren, vanuit pacifistisch oogpunt bekeken dan.
Met het liedje wil ik aantonen hoe je jezelf kan verliezen in het piekeren en het denken, terwijl je op het einde van de dag gewoon vergeten bent eten te gaan kopen voor je kinderen. ‘Koelkast’ is de titel van het nummer geworden en het is het banaalste woord van het lied. Ik denk dat we in deze tijd allemaal problemen hebben met de banaliteit van het leven, terwijl daar écht de kern van de zaak zit.
We zijn allemaal zo bezig met onszelf en de problemen groter te maken. Ik begin wat te klinken als psychiater Dirk De Wachter, maar we zouden ons meer op ons gemak moeten kunnen voelen in de alledaagsheid en dan spreek ik ook voor mezelf. Het zou me veel gelukkiger maken als ik de banaliteit en het alledaagse zou kunnen omarmen, in plaats van het te proberen te ontvluchten of uit te vergroten, te vervloeken.”
De song ‘Waar ben je’, met een autobiografisch accent?
“Iemand die op zoek is naar zichzelf, daar moet je niet tegen zeggen ‘Blijf dicht bij jezelf’ want je weet het even niet. Er is een kloof die je moet overbruggen, vandaar die jonge gast op de albumhoes. Je kan de vraag stellen, hoe ver moet je terug gaan om jezelf te vinden. (lacht) Uiteindelijk ontwikkel je heel wat versies van jezelf in uw leven om u dan af te gaan vragen: ‘Wie was nu de échte?’, dat is niet zo simpel.”
Een 17-jarige Klaas met een weelderige haardos op het albumcover.
“Mensen die ons kennen van Dranouter (2007) en het muziekprogramma ‘Zo is er maar één’ (2006), die denken dat ik nog altijd die haarsnit heb. Soms moet ik mensen overtuigen dat ik het ben. Er komt dus wel degelijk een nieuwe look doorheen de jaren.”
En hoe ziet de korte termijnplanning eruit?
“27 maart release van het album en 1 april albumvoorstelling in de AB Club. Vervolgens De Roma, De Minard in Gent en Het Depot Leuven.”
Zowel het album als de optredens zullen eerlijk, ontroerend en recht voor de raap zijn.
Surf naar:
Tekst: Peter Minnebo.
Foto’s; David Samijn
